Stare stereotypy wciąż rzucają cienie

Według danych GUS za drugi kwartał 2019 roku współczynnik aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym wynosi 29,6 procenta. To niewiele. Dlaczego tak się dzieje?

Na podjęcie aktywności zawodowej wielu niepełnosprawnym nie pozwala stan ich choroby. Istnieje jednak spora ich grupa, która pracować by mogła, lecz tego nie robi. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele, wypływają one z wielu ograniczeń tkwiących zarówno w samych niepełnosprawnych, jak i w ich otoczeniu. Można to zmienić, jednak trudno jest od razu nadrobić zaległości, które narastały przez długi czas. Wiele w tym względzie już uległo zmianie, ale wciąż sporo pozostało do zrobienia.

Zagrożeni wykluczeniem
Niepełnosprawni są grupą ludzi w szczególny sposób narażoną na wykluczenie społeczne. Zgodnie z definicjami przyjętymi w Narodowej Strategii Integracji Społecznej przyczynia się ono do ograniczenia możliwości uczestnictwa, wpływania i korzystania z podstawowych instytucji publicznych i rynków, które powinny być dostępne dla wszystkich, jak również utrudnia zgodnie z prawem pełnienie ról społecznych, korzystanie z dóbr publicznych i infrastruktury społecznej, gromadzenie zasobów i zdobywanie dochodów w godny sposób.
Niepełnosprawność ma wiele postaci, trudno jest ją jednoznacznie zdefiniować. Jeśli chodzi o analizę zatrudnienia osób z niepełnosprawnością, możemy odróżnić grupę osób z niepełnosprawnością prawną i tylko biologiczną. Pierwsza z nich to osoby, które posiadają odpowiednie, aktualne orzeczenie wydane przez organ do tego uprawniony, druga to osoby, które nie posiadają orzeczenia, ale mają (odczuwają) całkowicie lub poważnie ograniczoną zdolność do wykonywania czynności podstawowych uzależnioną od wieku danej osoby.
Jedno jest jednak pewne – im niepełnosprawność większa, tym większe wiąże się z nią ryzyko wykluczenia społecznego. Związane jest ono nie tylko ze zdrowotną sytuacją osoby z...
[pozostało do przeczytania 78% tekstu]
Dostęp do artykułów: