22/2007 NGP

Pierwsze internowania Początek operacji „Jodła” wyznaczono na godz. 24, jednak internowania miały często miejsce jeszcze przed północą. Listy osób przewidzianych do internowania przygotowano dużo wcześniej – najstarsza z zachowanych jest opatrzona datą 28 października 1980 r. Operacja wprowadzenia stanu wojennego zakończyła się sukcesem władzy, już pierwszej nocy internowano ponad 3 tysiące osób, w tym niemal wszystkich członków Komisji Krajowej NSZZ „S”. Utworzono 52 ośrodki odosobnienia, internowano ok. 10 tys. osób. Nielicznym tylko członkom kierownictwa Związku udało się uniknąć zatrzymania, m.in.: Zbigniewowi Bujakowi, Zbigniewowi Janasowi, Władysławowi Frasyniukowi, Eugeniuszowi Szumiejko, Bogdanowi Lisowi. Byli oni intensywnie poszukiwani przez cały okres stanu wojennego....
Strajk – akt odwagi Od 13 grudnia to, co dotąd było legalne, stało się zakazane prawem stanu wojennego. Stąd też organizacja, prowadzenie i udział w strajku w porównaniu z wcześniejszym okresem odbywały się w ekstremalnych, bardzo stresogennych warunkach i były aktem wielkiej odwagi. Przypomnijmy, że za samo kontynuowanie działalności związkowej „Dekret o stanie wojennym” przewidywał karę pozbawienia wolności do lat trzech (art. 46 ust. 1), zaś za organizację i kierowanie strajkiem można było otrzymać do pięciu lat więzienia (art. 46 ust. 2). I, jak się szybko okazało, nie były to pogróżki jedynie na papierze. Najbardziej aktywni uczestnicy protestów kopalń, hut i innych zakładów pracy regionu rzeczywiście stanęli przed sądami. Według danych Komendy Wojewódzkiej MO w Katowicach,...
Oddział ZOMO idący do ataku na ul. Piotrkowskiej Społeczeństwo Do roli bastionu oporu urósł – dość nieoczekiwanie w robotniczym mieście – budynek Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. Liczni studenci z NZS* i nieliczni pracownicy UŁ aktywni w NSZZ „S” okupowali gmach położony w centrum Łodzi, vis-a-vis sądu wojewódzkiego, Teatru Wielkiego i placu Dąbrowskiego – ważnego węzła komunikacyjnego. Dla dowodzących pacyfikacją Łodzi ten punkt oporu miał bodaj większe znaczenie niż zdobycie usytuowanych peryferyjnie zbuntowanych fabryk. Niedługo przed atakiem studenci zdołali z pomocą tramwajarzy spiąć rząd tramwajów, odcinając dostęp do swej warowni. Wydarzenia te rekonstruuje paradokumentalny film Grzegorza Królikiewicza pt. „Bardzo krótki strajk” (2006). Zdobycie 15 grudnia 1981 r....
Strajk Strajk w szczecińskiej Stoczni im. Warskiego rozpoczął się w godzinach rannych 13 grudnia 1981 r. Na teren Stoczni docierali także działacze „Solidarności” z innych zakładów pracy Szczecina i Pomorza Zachodniego. Około godz. 9 zawiązał się tam Międzyzakładowy Komitet Strajkowy (MKS) NSZZ „Solidarność” Regionu Pomorza Zachodniego. Na czele MKS stanął Mieczysław Ustasiak (wiceprzewodniczący ZR NSZZ „S” Pomorze Zachodnie), a jego zastępcą został Stanisław Zabłocki (przewodniczący KZ NSZZ „S” w Stoczni im. Warskiego). MKS powołał grupę roboczą w celu „zabezpieczenia właściwej akcji strajkowej” w składzie: Antoni Alejski, Maria Chmielewska, Jerzy Corde, Jan Denisewicz, Ryszard Drewniak, Grzegorz Durski, Wiesław Górny, Krzysztof Jagielski, Zdzisław Kacprzak, Witold Karolewski, Wiesław...

Pages